Szukanie zaawansowane

Szukanie wraz z odmianą wyrazów
Wstaw * (gwiazdka) po wpisaniu początku wyrazu
np. podatk*, aby znaleźć podatkami, podatkach itd.

Dokładne dopasowanie
Wpisz wyrażenie w cudzysłowie.
Na przykład: "podatek dochodowy".

Wykluczenie wyrażenia
Wstaw - (minus) przed słowem, które chcesz wykluczyć. Na przykład: "sprzedaż -towar"

Brak wyników

Ulgi podatkowe zostały wprowadzone w celu zwalczania negatywnych skutków ekonomicznych i udzielenia pomocy polskim przedsiębiorcom w związku z wprowadzeniem stanu pandemii, skutkującym ograniczeniem normalnego prowadzenia działalności gospodarczej. Możliwość skorzystania z wprowadzonych przez ustawodawcę ulg dotyczy podatników, którzy w wyniku tych ograniczeń ponieśli negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych powołując się na te konsekwencje nie definiują określenia negatywnych skutków. Można jednak przyjąć, iż negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19, odnoszą się do niepożądanych skutków dotykających działalności prowadzonej przez przedsiębiorców, które powstały w związku z ogłoszeniem stanu epidemii z powodu koronawirusa. Przykładem takich skutków mogą być:
•    spadek przychodów (obrotów) z prowadzonej działalności;
•    pogorszenie płynności finansowej poprzez wzrost niezapłaconych wierzytelności;
•    trudności z utrzymaniem zatrudnienia kadry pracowniczej z powodu kwarantanny,
•    ograniczenia w poruszaniu się (np. w przypadku firm transportowych),
•    prawny zakaz prowadzenia określonego rodzaju działalności (np. salony fryzjerskie czy kosmetyczne),
•    prawne ograniczeniu prowadzonej działalności (np. przez zmniejszenie liczby klientów, co do sposobu wykonywania świadczeń, np. poprzez sprzedaż posiłków tylko na wynos).
 

1.    Ulga z tytułu darowizny przekazanej na zwalczanie koronowirusa

Do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne wprowadzono przepisy pozwalające podatnikowi na odliczenie od podstawy obliczenia podatku ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 lub art. 30c ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych albo art. 18 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych lub art. 11 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w celu obliczenia podatku lub zaliczki, darowizny przekazanej od dnia 1 stycznia 2020 roku do dnia 30 września 2020 roku na przeciwdziałanie COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19: 

  • podmiotom wykonującym działalność leczniczą, wpisanym do wykazu, o którym mowa w art. 7 ustawy o COVID-19; 
  • Agencji Rezerw Materiałowych z przeznaczeniem na cele wykonywania zadań ustawowych; 
  • Centralnej Bazy Rezerw Sanitarno-Przeciwepidemicznych z przeznaczeniem na cele wykonywania działalności statutowej. 

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o COVID-19 świadczenia opieki zdrowotnej, w tym transportu sanitarnego, wykonywane w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, są udzielane przez podmioty wykonujące działalność leczniczą lub lekarzy i lekarzy dentystów, o których mowa w ust. 4, wpisanych do wykazu, zwanego dalej „wykazem”, opracowywanego przez właściwego miejscowo dyrektora oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w porozumieniu z wojewodą. 
W wykazie umieszcza się podmioty wykonujące działalność leczniczą oraz lekarzy i lekarzy dentystów, o których mowa w ust. 4, uwzględniając potrzeby wynikające z zabezpieczenia dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w ust. 1, na obszarze województwa, a także strukturę organizacyjną tych podmiotów, rodzaj wykonywanej działalności leczniczej oraz zasoby kadrowe i sprzętowe. Wykaz podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym w drodze obwieszczenia wojewody oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Narodowego Funduszu Zdrowia – ust. 2 i 3 w/w artykułu. 

Kwota odliczenia z tytułu powyższej darowizny zależy od terminu jej przekazania. W przypadku darowizny, o której mowa w ust. 1, przekazanej: 

  • do dnia 30 kwietnia 2020 r.– odliczeniu podlega kwota odpowiadająca 200% wartości darowizny; 
  • w maju 2020 r. – odliczeniu podlega kwota odpowiadająca 150% wartości darowizny; 
  • od dnia 1 czerwca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. – odliczeniu podlega kwota odpowiadająca wartości darowizny. 

Z powyższego wynika, że im wcześniej dokonana darowizna tym wyższa kwota podlegająca odliczeniu. Odliczeniu podlegają darowizny nieodliczone wcześniej na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 11 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. 
Udokumentowania wysokości wykonanej darowizny dokonuje się w oparciu o posiadane przez podatnika dokumenty. W przypadku darowizny w postaci środków pieniężnych, dowodem potwierdzającym dokonanie darowizny jest:

  • dowód wpłaty na rachunek płatniczy obdarowanego lub jego rachunek w banku, inny niż rachunek płatniczy – w przypadku darowizny pieniężnej; 
  • dowód, z którego wynikają dane identyfikujące darczyńcę oraz wartość przekazanej darowizny wraz z oświadczeniem obdarowanego o jej przyjęciu 
    - w przypadku darowizny innej niż pieniężna.

Darowiznę mają prawo odliczyć podatnicy:

  • opodatkowani podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych (według skali podatkowej),
  • prowadzący działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem dochodowym według jednolitej 19% stawki podatkowej,
  • opodatkowujący przychody podatkiem zryczałtowanym od przychodów ewidencjonowanych.

Powyższą darowiznę podatnicy odliczają w zeznaniu rocznym PIT-37, PIT-36, PIT-36L lub PIT-28, CIT-8 albo w przypadku obliczania zaliczki na podatek dochodowy. Odliczenia darowizny podatnik, nie może dokonać w przypadku gdy środki na jej dokonanie ujęte zostały w kosztach uzyskania przychodu albo zostały odliczone od dochodu opodatkowanego w innej formie lub zostały podatnikowi zwrócone.

Podstawa prawna: art. 52n ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 38g ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i art. 57b ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

2.     Możliwość wstecznego rozliczenia poniesionej straty

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zawierają uregulowania pozwalające na wsteczne rozliczenie straty poniesionej w 2020 roku. 
Stosownie do treści art. 38f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy, którzy z powodu COVID-19, w rozumieniu ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 i 567), zwanej dalej „ustawą o COVID-19”: 

  • ponieśli stratę w roku podatkowym, który rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2020 r. a zakończy się po dniu 31 grudnia 2019 r., lub rozpoczął się po dniu 31 grudnia 2019 r. a przed dniem 1 stycznia 2021 r. oraz 
  • uzyskali w roku podatkowym, o którym mowa w pkt 1, przychody niższe o co najmniej 50% od przychodów uzyskanych w roku podatkowym bezpośrednio poprzedzającym pierwszy rok podatkowy, o którym mowa w pkt 1 
    - mogą jednorazowo obniżyć o wysokość tej straty, nie więcej jednak niż o kwotę 5.000.000 zł, dochód uzyskany w roku podatkowym bezpośrednio poprzedzającym rok podatkowy, o którym mowa w pkt 1. 

Ważne

Spełnienie powyższych przesłanek pozwala podatnikom na jednora-zowe odliczenie straty od dochodu uzyskanego w 2019 roku maksymalnie do 5.000.000 zł.


Prawo do skorzystania z powyższej ulgi mają również podatnicy, którzy ponieśli stratę i u których:

  • rok podatkowy rozpoczął się przed 1 stycznia 2020 r. i zakończy się po 31 grudnia 2019 r. czyli mają rok podatkowy iny niż rok kalendarzowy lub rok podatkowy jest dłuższy niż 12 miesięcy;
  • rok podatkowy rozpoczął się po dniu 31 grudnia 2019 r. a przed dniem 1 stycznia 2021 r. czyli odpowiada rokowi kalendarzowemu lub jest krótszy niż 12 miesięcy. 

Odliczenia straty podatnik można dokonać w zeznaniu rocznym składanym za rok 2019. W przypadku upływu terminu do złożenia zeznania lub złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym dokonywane jest obniżenie na podstawie ust. 1, podatnik składa korektę zeznania. 

W przypadku gdy nie jest możliwe odliczenie powstałej w 2020 r. straty z dochodu uzyskanego w 2019 r. podatnik może odliczyć ją stosując zasady określone w art. 7 ust. 5 ustawy o pdop. Zgodnie z tym artykułem o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, podatnik może: 

  • obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty, albo 
  • obniżyć jednorazowo dochód uzyskany z tego źródła w jednym z najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu lat podatkowych o kwotę nieprzekraczającą 5.000.000 zł, nieodliczona kwota podlega rozliczeniu w pozostałych latach tego pięcioletniego okresu, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty. 

W przypadku osób fizycznych prawo do powyższego odliczenia straty przewiduje art. 52k ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z jego treścią Podatnicy, którzy z powodu COVID-19, o którym mowa w ustawie z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych: 

  • ponieśli w 2020 r. stratę z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz 
  • uzyskali w 2020 r. łączne przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej niższe o co najmniej 50% od łącznych przychodów uzyskanych w 2019 r. z tej działalności 
    - mogą jednorazowo obniżyć o wysokość tej straty, nie więcej jednak niż o kwotę 
  • 5 000 000 zł, odpowiednio dochód lub przychód uzyskany w 2019 roku z pozarolniczej działalności gospodarczej. 

Powyższe odliczenie możliwe jest w przypadku podatników rozliczających się na zasadach ogólnych, oraz podatników opłacających podatek liniowy. 
Przez łączne przychody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się sumę przychodów uwzględnianych przy obliczaniu podatku na podstawie art. 27 ust. 1 i art.30c oraz ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych (w przypadku zmiany formy opodatkowania przez podatnika). 
W celu dokonania obniżenia powyższej straty, podatnik składa korektę zeznania za rok 2019 rok. Tu również w przypadku braku możliwości odliczenia straty od dochodu z 2019 r. strata podlega odliczeniu na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy o pdof albo art. 11 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. 

Podstawa prawna: art. 7 ust. 5 i art. 38f ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 9 ust. 3 i art. 52k ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

3.     Rezygnacja z uproszczonej formy płacenia zaliczek w 2020 roku i obliczanie zaliczek od bieżących dochodów

Według art. 52r ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w oraz art. 38j ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy będący małymi podatnikami, którzy na 2020 r. wybrali uproszczoną formę wpłacania zaliczek, o której mowa w art. 44 ust. 6b ustawy o pdof oraz w art. 25 ust. 6 ustawy o pdop, mogą zrezygnować w trakcie roku podatkowego z tej formy wpłacania zaliczek za miesiące marzec – grudzień 2020 r., jeżeli ponoszą negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19. Przepisu art. 44 ust. 6c pkt 2 utawy o pdof oraz art. 25 ust. 7 pkt 2 ustawy o pdop nie stosuje się. 
W przypadku rezygnacji z uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podstawie ust. 1 zaliczki należne do końca roku oblicza się zgodnie z art. 44 ust. 3 albo 3f ustawy o pdof, a w przypadku ustawy o pdop art. 25 ust. 1, począwszy od miesiąca, za który podatnik ostatni raz zastosował uproszczoną formę wpłacania zaliczek. Przy obliczaniu tych zaliczek uwzględnia się zaliczki płacone w uproszczonej formie na podstawie art. 44 ust. 6b–6i ustawy o pdof oraz art. 25 ust. 6–10 ustawy o pdop. 
Według art. 44 ust. 3 ustawy o pdof zaliczkę za ten miesiąca, w którym zrezygnowano z uproszczonej formy, stanowi podatek obliczony od tego dochodu według zasad określonych w art. 26, 27 i 27b, natomiast zaliczkę za dalsze miesiące ustala się w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku a sumą zaliczek za miesiące poprzedzające – art. 44 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o pdof. Natomiast zgodnie z ust. 3f w/w artykułu podatnicy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, opodatkowani na zasadach określonych w art. 30c, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy między podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku, obliczonym zgodnie z art. 30c, a sumą należnych zaliczek za poprzednie miesiące, z uwzględnieniem art. 27b.
Z powyższego zapisu wynika, iż niezależnie od miesiąca, w którym podatnik zrezygnował z uproszczonej formy wpłacania zaliczek, przy wyliczaniu zaliczek od bieżących dochodów uwzględnia się dochód za cały rok podatkowy czyli również za ten okres, w którym dokonywano wpłacania zaliczek w formie uproszczonej. 
Oznacza to, że dla obliczenia zaliczki na podatek należnej za konkretny miesiąca, po rezygnacji z formy uproszczonej, zarówno na zasadach określonych w ust. 3 czy też w ust. 3f przytoczonego powyżej art. 44 ustawy o pdof, podatnik oblicza należny podatek od dochodu osiągniętego od początku roku, czyli również za miesiące, za które zaliczka była obliczana na zasadach zaliczki w formie uproszczonej, który pomniejsza o zaliczki zapłacone za miesiące wcześniejsze, czyli również zaliczki wpłacone w formie uproszczonej. 

Przykład
Podatnik prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą zrezygnował z uproszczonej formy opłacania zaliczek od miesiąca kwietnia. Wcześniej wpłacał zaliczki w formie uproszczonej w wysokości 1.200 zł miesięcznie. Dochód za okres od stycznia do kwietnia, stanowiący podstawę wyliczenia zaliczki wyniósł 14.200 zł. 

Obliczenie zaliczki za miesiąc kwiecień:

  • 14.200 zł x 17% = 2.414 zł 

Kwotę 2.414 pomniejszamy o kwotę wolną od podatku wynoszącą 525 zł 12 gr.

  • Zaliczka na podatek od dochodu wyliczonego od początku roku podatkowego, czyli za okres od stycznia do kwietnia wynosi 1.889 zl po zaokrągleniu.
  • Kwotę tę pomniejszamy o sumę zaliczek zapłaconych za miesiące styczeń, luty i marzec czyli o kwotę 3.600 zl (3 x 1.200 zł). 

Oznacza to, że w miesiącu kwietniu podatnik nie zapłaci zaliczki na podatek dochodowy.
 

Ważne

O rezygnacji z uproszczonej formy wpłacania zaliczek podatnicy in-formują w zeznaniu, podatkowym składanym za 2020 rok. Powyższe przepisy stosuje się odpowiednio do podatników, których rok podatkowy jest inny niż kalendarzowy i obejmuje część 2020 r. 

Podstawa prawna: art. 38j ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 52r ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.


4.     Możliwość wyłączenia stosowania regulacji dotyczących tzw. złych długów

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalniają podatników z obowiązku zwiększenia kwoty dochodu o wartość nieuregulowanego zobowiązania pieniężnego w przypadku braku jego zapłaty jeśli ponieśli oni negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu epidemii COVID-19.
Zgodnie z treścią art. 38i ust. 1 ustawy o pdop (odpowiednio art. 52q ustawy o pdof ) zwalnia się z obowiązku zwiększenia dochodu stanowiącego podstawę obliczenia zaliczki na podstawie art. 25 ust. 19 pkt 2 i ust. 25 (odpowiednio art. 44 ust. 17 pkt 2 i ust. 23 ustawy o pdof) za poszczególne okresy rozliczeniowe przypadające w 2020 r., w których podatnik spełnił łącznie następujące warunki:

  • podatnik poniósł w danym okresie rozliczeniowym negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19, o którym mowa w ustawie o COVID-19;
  • uzyskane przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym przychody, o których mowa w art. 12, są niższe o co najmniej 50% w stosunku do analogicznego okresu poprzedniego roku podatkowego, a w przypadku podatnika, który rozpoczął prowadzenie działalności w 2019 r. - w stosunku do uzyskanych w tym roku średnich przychodów, o których mowa w art. 12.

Według obowiązującego od 1 stycznia 2020 r. art. 25 ust. 19 pkt 2 ustawy o pdop dochód stanowiący podstawę obliczenia zaliczki podlega zwiększeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało uregulowane, przy czym zwiększenia dochodu stanowiącego podstawę obliczenia zaliczki dokonuje się począwszy od okresu rozliczeniowego, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie, do okresu, w którym zobowiązanie zostanie uregulowane.
Powyższego zwiększenia na podstawie ust. 19 pkt 2 dokonuje się także, jeżeli do dnia terminu płatności zaliczki miesięcznej, zobowiązanie nie zostało uregulowane – art. 25 ust. 22. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż uprawnionym do skorzystania z przedmiotowej ulgi jest podatnik, który spełnia łącznie powyższe przesłanki opisane w pkt 1 i 2.
Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się do podatników, którzy:

  • stosowali w 2019 r. formę opodatkowania, w przypadku której nie ustala się przychodów;
  • rozpoczęli prowadzenie działalności w ostatnim kwartale 2019 r. i nie uzyskali w tym okresie przychodów, o których mowa w art. 12;
  • rozpoczęli prowadzenie działalności w 2020 r.

Jednakże co do zasady, w celu stwierdzenia spełnienia powyższego warunku podatnik będzie musiał porównać swoje przychody z danego okresu 2020 r. z przychodami analogicznego okresu 2019 r. Jeśli będą one niższe co najmniej o 50%, 
a będą one skutkiem negatywnych konsekwencji ekonomicznych COVID-19, wówczas przy obliczeniu zaliczki za dany miesiąc podatnik nie będz...

To co widzisz, to tylko 30% treści...



Aby uzyskać dostęp do całości, kup prenumeratę