Szukanie zaawansowane

Szukanie wraz z odmianą wyrazów
Wstaw * (gwiazdka) po wpisaniu początku wyrazu
np. podatk*, aby znaleźć podatkami, podatkach itd.

Dokładne dopasowanie
Wpisz wyrażenie w cudzysłowie.
Na przykład: "podatek dochodowy".

Wykluczenie wyrażenia
Wstaw - (minus) przed słowem, które chcesz wykluczyć. Na przykład: "sprzedaż -towar"

Brak wyników

Firma organizuje promocje dla klientów i jako nagrody przekazuje im karty paliwowe zakupione na stacji BP. Sprzedawczyni z BP oświadczyła, że nie może wystawić faktury FV - dopiero jak klient przyjdzie zrealizować kartę (fakturę za paliwo otrzyma osoba obdarowana). Nabywca kart ma jedynie dokument wydania karty. Czy na tej podstawie może zaliczyć wydatki na zakup kart do kosztów podatkowych?

ODPOWIEDŹ


Dokument wydania karty niezawierający danych:

  • o których mowa w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów,
  • a w przypadku podatników prowadzących księgi rachunkowe danych, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości,

- co do zasady nie jest dowodem księgowym stanowiącym podstawę zapisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów albo w księgach rachunkowych.

UZASADNIENIE


W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o pdop (art. 22 ust. 1 ustawy o pdof) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (w art. 23 ust. 1 ustawy o pdof). Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. 

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

  • został poniesiony przez podatnika - oznacza to, iż w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
  • jest wydatkiem o charakterze definitywnym (rzeczywisty), 
  • został poniesiony w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
  • poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
  • wydatek został właściwie udokumentowany,
  • nie może on znajdować się w katalogu wydatków, których zgodnie z art. 16 ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie. 

Jak wynika z powyższego jedną z powyższych przesłanek zaliczającą poniesiony wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest jego właściwe udokumentowanie. 

W przypadku gdy firma prowadzona jest przez osobę fizyczną dokonując ewidencji zdarzeń gospodarczych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów dokument księgowy winien zawierać dane, o których mowa w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, czyli:

  1. wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
  2. datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
  3. przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,
  4. podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych.

Natomiast w przypadku spółek kapitałowych oraz spółki komandytowo-akcyjnej, przepis art. 15 ust. 4e ustawy o pdop stanowi, iż za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f–4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Z treści tego przepisu wynika, iż podstawą zapisów w księgach rachunkowych są faktura, rachunek lub inny dowód w przypadku braku faktury (rachunku). Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o rachunkowości podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, zwane dalej „dowodami źródłowymi”: 

  1. zewnętrzne obce – otrzymane od kontrahentów; 
  2. zewnętrzne własne – przekazywane w oryginale kontrahentom; 
  3. wewnętrzne – dotyczące operacji wewnątrz jednostki. 

Podstawą zapisów mogą być również sporządzone przez jednostkę dowody księgowe: 

  1. zbiorcze – służące do dokonania łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych, które muszą być w dowodzie zbiorczym pojedynczo wymienione; 
  2. korygujące poprzednie zapisy;
  3. zastępcze – wystawione do czasu otrzymania zewnętrznego obcego dowodu źródłowego; 
  4. rozliczeniowe – ujmujące już dokonane zapisy według nowych kryteriów klasyfikacyjnych. 

W przypadku uzasadnionego braku możliwości uzyskania zewnętrznych obcych dowodów źródłowych, kierownik jednostki może zezwolić na udokumentowanie operacji gospodarczej za pomocą księgowych dowodów zastępczych, sporządzonych przez osoby dokonujące tych operacji. Nie może to jednak dotyczyć operacji gospodarczych, których przedmiotem są zakupy opodatkowane poda...

To co widzisz, to tylko 30% treści...



Aby uzyskać dostęp do całości, kup prenumeratę